آزادی در انتظار جشن ملی

مجله فارس پلاس؛ امین رحیمی: استقلالی‌ها چه نظری دارند؟ از باخت پرسپولیس خوشحال می‌شوند. شک نکنید؛ بعضی‌هایشان می‌گویند شک نکنید. این‌طوری نگاه می‌کنند به ماجرا و حق هم دارند؛ پر از خاطرات تلخ هستند از هواداری طرفداران پرسپولیس از تیم‌های رقیبشان. پرسپولیسی‌ها هم از این خاطرات زیاد دارند؛ فوتبال ما از این خاطرات زیاد دارد. این ذات فوتبال است؛ رقابت‌پذیر است و رقابت در حد اعلا را وسیله‌ای برای انگیزش و پیشرفت قرار می‌دهد؛ همه جای دنیا چنین است حتی در حرفه‌ای‌ترین لیگ‌های جهان. به قول دوستان این مسائل و این کری خواندن‌ها و دل طرفداران تیم رقیب را سوزاندن‌ها و باخت ها و شکست‌هایشان را به رخ کشیدن‌ها در فوتبال موضوعی عادی و پذیرفته‌شده است. فوتبال ایران هم این مسئله عادی را در حد لالیگا عادی تر کرده است! فینال‌ها سراغ داریم که استقلال بازی کرده و پرسپولیسی‌ها در ورزشگاه بوده‌اند و به تشویق تیم حریف پرداخته‌اند و بالعکس؛ حتی در مقابل تیم‌هایی از دیگر کشورها. و این عادی می‌تواند باشد ولی می‌تواند هم نباشد. مرور خاطراتمان که تمام شد و مرور تاریخ رویارویی‌ها و کری خواندن‌ها و دعواها و دل سوزاندن‌ها که تمام شد سخنی تازه هم هست برای شنیدن.

برای تیم مقابل اگر هیاهو و غوغا نباید کرد تشویق که می‌توان کرد. این کار را طرفداران رئال مادرید در مقابل بارسلونا چند بار انجام دادند. ایستاده‌اند و برای ستارگان حریف کف ممتد زده‌اند؛ برای همان‌ها که هت تریک کردند در آل کلاسیکو یا خوب گل زدند به تیم محبوبشان! کسی هم آنان را به خیانت متهم نکرد؛ پرستیز و اخلاق ورزشی را به نمایش گذاشتند حتی وقتی تیم رقیب، تیم محبوبشان را شکسته بود و بی‌اعتبار کرده بود در زمین. هیچ بلایی سر رئال مادرید نیامد و همچنان تیمی قوی ماند و حالا هم که قهرمان اروپا است سه دوره پی‌درپی.

اگر دوستی‌ها را بیرون زمین می‌توان نمایش داد در درون زمین هم می‌توان؛ روی سکوها هم می‌توان، پای تلویزیون هم می‌توان. به رقیب باید احترام گذاشت؛ این قانون رقابت است؛ از عرصه‌های علمی گرفته تا یک مسابقه ورزشی ساده و حتی در جنگ هم. به تیمی که باوجود مشکلات زیاد و محرومیت از گرفتن بازیکن و محدودیت‌های بودجه و امکانات -که البته همه تیم‌های فوتبال ایران و بلکه همه تیم‌های ورزشی‌مان با آن مواجه‌اند- حالا توانسته به فینال مهم‌ترین مسابقات قاره آسیا برسد می‌توان و باید احترام گذاشت. می‌توان برایش کف زد، می‌توان تشویقش کرد و می‌توان به طرفدارانش تبریک گفت.

فرصت‌ها کمیاب‌اند؛ در فوتبال هم مثل باقی زندگی. برای پرسپولیس فرصت فینال‌ها کمیاب‌اند و برای هواداران استقلال هم. و حالا وقتش است؛ فرصت است برای تغییر و یک گام جلوتر رفتن. برای نمایشی تازه و بدیع از روحیه ورزشکاری ما ایرانی‌ها. می‌توان این فینال را صرف‌نظر از نتیجه‌اش به جشنی برای فوتبال و برای هواداران فوتبال تبدیل کرد.

به نظرتان این کار عجیب است؟ عجیب است ولی سابقه دارد. یک نمونه، فقط یک نمونه‌اش بازی برگشت پرسپولیس با آلیما نماینده قزاقستان در جام باشگاه‌های آسیا در سال ۱۳۷۵ است. یک بازی پرهیجان که در آن پرسپولیس توانست با حمایت هوادران خودش و استقلالی‌های حاضر در ورزشگاه آزادی، شکست سنگین بازی رفت با نتیجه ۳ بر صفر را با پیروزی درخشان ۵ بر صفر جبران کند.

حالا هم مقدمات جشن پرسپولیسی‌ها در ورزشگاه آزادی مهیاست؛ همین حالا هم شروع شده، استقلالی‌ها کجایند؟

انتهای پیام/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *